Stress is op zichzelf niet het probleem. Je lichaam is ontworpen om op druk te reageren, scherp te worden, in actie te komen. Maar dat systeem is bedoeld voor tijdelijke situaties. Wanneer de druk aanhoudt en je stresssysteem nooit echt tot rust komt, begint het zijn tol te eisen. Wat chronische stress zo verraderlijk maakt, is dat het zelden dramatisch voelt. Je went aan het niveau. Je slaapt wat minder, bent wat sneller geïrriteerd, merkt dat ontspannen niet meer vanzelf gaat. Je blijft functioneren, maar het kost meer dan het zou moeten.

Waarom lukt het niet om te herstellen?

Dat is de vraag die het meest relevant is. Want de meeste mensen weten wel dat ze te veel stress hebben. Ze weten ook dat ze meer moeten slapen, minder moeten werken, beter grenzen moeten stellen. En toch lukt het niet.

Dat komt zelden door een gebrek aan wilskracht. Vaker zit er een patroon onder. Perfectionisme, moeite met nee zeggen, het gevoel dat je altijd beschikbaar moet zijn. Die patronen hebben zich vaak al vroeg gevormd en zijn zo vertrouwd geworden dat je ze nauwelijks nog ziet. Ze voelen niet als een keuze, ze voelen als wie je bent. Zolang die patronen onbenoemd blijven, is stress managen moeizaam.