We leven in een wereld die extraversie viert. Festivals, netwerkevenementen, sociale media, overal wordt zichtbaarheid en gezelligheid beloond. Wie zijn cirkel liever klein houdt, diep denkt en rust nodig heeft om op te laden, past daar minder makkelijk in. Dat heeft gevolgen.
Wat ik in mijn praktijk zie
Introverten die bij mij aankloppen hebben vaak niet alleen last van vermoeidheid of prikkels. Ze hebben last van zichzelf. Of liever gezegd: van het idee dat er iets mis is met hoe ze in elkaar zitten. Ze kijken op tegen mensen die makkelijk netwerken, snel schakelen en overal energie uit lijken te halen. En ze concluderen dat ze dat ook zouden moeten kunnen, of willen, maar niet kunnen.
Dat verschil tussen wie je bent en wie je denkt te moeten zijn, heeft effect op je zelfbeeld. Het kan leiden tot angstklachten, somberheid en een chronisch gevoel van tekortschieten. Ze horen het ook vaak genoeg om hen heen: doe wat losser, ga toch gewoon mee, je moet jezelf niet zo afzonderen. Goedbedoeld, maar het effect is het tegenovergestelde. Het bevestigt het gevoel dat introversie iets is om van af te komen.
Wat introversie eigenlijk is
Introversie is een andere manier van verwerken, van opladen, van contact maken. Dat verschil is zelfs neurobiologisch zichtbaar. Extraverten hebben meer prikkels nodig om hetzelfde beloningsgevoel te krijgen. Introverten zijn juist gevoeliger voor dopamine en raken sneller overprikkeld. Rust is voor hen dan ook geen luxe maar een noodzaak. Daarnaast spelen rustige, reflectieve activiteiten een andere rol in hun beloningssysteem, wat verklaart waarom verdieping en stilte energie geven in plaats van kosten.
Waar het om gaat
In de behandeling gaat het zelden over het veranderen van wie je bent. Vaak veel meer over het loslaten van de overtuiging dat je dat zou moeten. Er is aandacht voor het creëren van een betere balans in je dagelijks leven, wat leidt tot het herkennen van grenzen en behoeftes, meer energie en zelfacceptatie.